Stüdyo ile sahne, davulcudan farklı şeyler ister. Stüdyoda mikrofon mesafesi kısadır ve en küçük ayrıntı duyulur; bu nedenle gürlük aralığı geniş tutulabilir, hayalet vuruşlar yerini bulur. Sahnede ise akustik ortam ve yüksek genel gürlük, ince ayrıntıları yutar.
Bu fark, aynı kalıbın iki ortamda farklı çalınmasını gerektirir. Sahnede hayalet vuruşlar biraz güçlendirilir, geçişler kısaltılır ve zil kullanımı seyrekleştirilir; aksi hâlde doku bulanıklaşır. Stüdyoda ise tersine, sadelik ve ayrıntı öne çıkar.
İkinci belirleyici, monitör düzenidir. Davulcu kendi sesini nasıl duyuyorsa ona göre çalar; monitörde bas eksikse bas davulu sertleştirir, trampet baskınsa kendini geri çeker. Sahne öncesi monitör dengesi, icranın kalitesini doğrudan etkiler.
Üçüncü belirleyici, sahnedeki akustik gecikmedir. Büyük salonlarda hoparlörlerden dönen ses, davulcuya birkaç on milisaniye gecikmeyle ulaşır; icracı bu dönen sesi takip etmeye çalışırsa tempo kademeli olarak yavaşlar. Çözüm, dönen sesi değil kendi vuruşunu referans almaktır.
Derslerimizde sahne hazırlığı ayrı bir başlıktır; kursiyer aynı parçayı kulaklıkla ve hoparlörle çalarak iki durumdaki farkı deneyimler.