Nate Smith, Dave Holland ve Chris Potter gibi isimlerle çalan caz kökenli bir davulcu olmasına rağmen, en çok bilinen çalışları groove temellidir. Kalıplarında caz eğitiminden gelen uzuv bağımsızlığı ile hip-hop üretiminin ağır ve geriye yaslanan dokusu bir arada duyulur.
Smith’in yaklaşımının ayırt edici yanı, hayalet vuruşların yalnız dolgu olarak değil, kalıbın melodik hattı olarak kullanılmasıdır. Trampette birbirini izleyen farklı gürlükteki vuruşlar, dinleyicide ezgiye benzer bir hareket duygusu yaratır; kalıp tekrar etse de yüzeyi sürekli değişir.
Bu dil, çağdaş davulculuğun ortak sözlüğüne girmiştir. Bugün pop, R&B ve caz kayıtlarında duyulan pek çok kalıp, aynı mantığı farklı tempolarda uygular: sabit bir zemin, üstünde sürekli hareket eden ince bir doku.
Smith’in kalıplarında bas davulun konumu da belirleyicidir. Beklenen vuruşun biraz öncesine ya da sonrasına yerleştirilen bir bas davul, kalıbın ağırlık merkezini kaydırır; aynı el figürü bu küçük değişiklikle tamamen başka bir karakter kazanır.
Derslerimizde hayalet vuruş çalışması gürlük kademeleriyle yapılır; kursiyer aynı kalıpta üç ayrı şiddet seviyesini ayırt edebildiğinde doku kendiliğinden oluşur.